AnimeTV
ჩემი ფავორიტები
მორბენალი სტრიქონი (თქვენი რეკლამის ადგილი)

სიტყვების ბაღი

წარმოიდგინეთ, დილით იღვიძებთ და სამსახურში ან სასწავლებელში წასასვლელად ემზადებით. ყველაფერი დაგეგმილი გაქვთ, რა უნდა გააკეთოთ, სად უნდა მიხვიდეთ, ვის უნდა შეხვდეთ... უცებ ფანჯარაში იხედებით და ხედავთ, რომ თქვენს „მშვენიერ“ დღეში დაუკითხავად შემოიჭრა ანცი, მხიარული და საყვარელი ბუნებრივი მოვლენა, წვიმა... ისმის კითხვა, რას გააკეთებდით ამ დროს?!. მოდით, თქვენ ამაზე იფიქრეთ, მე კი მოგიყვებით ერთი მოზარდი ბიჭუნას შესახებ, რომელსაც სიგიჟემდე უყვარდა წვიმიანი დილის „სიტყვების ბაღში“ გატარება. კარგი, ჰო, ვიცი არაა საჭირო არც ანიმეს და არც მისი ავტორის დასახელება, მაგრამ ფორმალობა მოითხოვს. თან თუ კიდევ არსებობს სადმე, ვინმე “მისალოცი”, რომ ნანახი არ ჰქონდეს მაკოტო შინკაის ეს საოცარი ქმნილება, ვალდებულები ვართ გავაცნოთ. იმედია მეთანხმებით... მაშ ერთად შევაბიჯოთ „სიტყვების ბაღში“ და გავიხსენოთ განცდები, რომლებიც ამ ფილმის ნახვისას დაგვეუფლა.

სიტუაცია ვითარდება ქალაქ   ტოკიოში.  გასაოცარია ის დეტალიზაცია რომელიც ნახატების შესაქმნელადაა გამოყენებული. აღარაფერს ვამბობ ანიმე-მუსიკასა და ეფექტებზე. მოკლედ, ტექნიკური მხარეებით არ დაგტვირთავთ, თავადაც შეამჩნევთ ყურების   პროცესში. რეალურად, ჩემი მოტივია დაგანახოთ, თუ რა დავინახე ამ ანიმეში.

რა იყო ავტორის მოტივი?! ერთერთ განცხადებაში მან ახსენა, რომ „სიტყვების ბაღი“  იყო მცდელობა ზუსტად წარმოედგინა მანიოსის პერიოდის სიტყვა „სიყვარულის“ ტრადიციული მნიშვნელობა. კანჯიზე იგი ჩაიწერება როგორც, 孤悲 (კოი) „ვისიმე წადილი მარტოობის ჟამს“. გასაკვირი არცაა, რომ მთელი ფილმის განმავლობაში მთავარი პერსონაჟები იტანჯებიან მარტოობით და ცდილობენ გაექცენ რეალობას. მართალია, ფილმი ერთი შეხედვით სევდიანია, თუმცა თუ კარგად დავუკვირდებით მასში ბევრი დამაიმედებელი მომენტია, რომლითაც ავტორი მოგვიწოდებს, არ ჩამოვყაროთ ყურები ცხოვრების რთულ მომენტებში და რაც არ უნდა მოხდეს შევძლოთ გზის გაგრძელება.



ფილმის მთავარი გმირი, როგორც ზემოთ ვახსენეთ, გახლავთ 15 წლის ტაკაო აკიზუკი. ყმაწვილი გამორჩეულია თავისი თანატოლებისგან ბევრი თვისებით. სტანდარტული და რუტინული პროფესიების ათვისების ნაცვლად იგი დაკავებულია ხელოვნებით, კერძოდ, ფეხსაცმლის დიზაინით. მიუხედავად მცირეწლოვნებისა იგი დამოუკიდებელი და საკუთარ თავში დარწმუნებული ახალგაზრდაა. შეძლებისდაგვარად სწავლობს, მუშაობს კოლეჯის გადასახადის დასაფარად, დიასახლისობს კიდეც, თუ ეს საჭიროა, ზრუნავს უფროს ძმაზე და რაც მთავარია, მიჰყვება თავის ოცნებას. ტაკაოს ერთი უცნაური თვისება აქვს. წვიმიან დღეებში იგი აცდენს პირველ გაკვეთილს სკოლაში და მიდის შინჯუკუ გიო-ინის ნაციონალურ პარკში, იქ ტკბება წვიმის წვეთების ხმით და აკეთებს ფეხსაცმლის ჩანახატებს. აღსანიშნავია, რომ ახალგაზრდის განსაკუთრებული დამოკიდებულება ფეხსაცმლისადმი უკავშირდება ბავშვობის მოგონებას და ადგილიც, სადაც იგი განმარტოვდება ხოლმე სწორედ ამ მოგონებასთანაა შერწყმული. მომენტი როდესაც ტაკაოს ოჯახი ბედნიერი და მთლიანი იყო, დედის ბედნიერი ღიმილი და მამის ნაჩუქარი წითელი ფეხსაცმელი იმდენად ღრმად ჩრჩა ყმაწვილის მეხსიერებაში, რომ ცდილობს ოჯახის გაყოფით გამოწვეული სიცარიელე ბედნიერებასთან მიახლოვებული გრძნობით ჩაანაცვლოს, რასაც ფეხსაცმლის კერვა ანიჭებს. ერთ წვიმიან დღეს იგი ჩვეულ ადგილზე მისვლისას ხვდება ახალგაზრდა და იდუმალებით მოცულ ქალბატონს, რომელიც არ გამოიწვევდა მასში რაიმე ინტერესს  რომ არ შეემჩნია პატარა ნიუანსი, შოკოლადისა და სასმლის კომბინაცია.  ტაკაოს მახსოვრობაში ეს კომბინაცია დედას უკავშირდება, ოღონდ არა ბედნიერს, არამედ განადგურებულს, რომელმაც დაკარგა საკუთარი თავი და მეუღლესთან დაშორების შემდეგ ამ ტკივილის გაყუჩება ცხოვრებისგან მაქსიმალური სიამოვნების მიღებით გადაწყვიტა, დაივიწყა შვილები და დედობრივი მოვალეობა. დედობრივ ალერსსა და მზრუნველობას მოკლებული   ტაკაო საკმაოდ წყნარ და საკუთარ თავში ჩაკეტილ ადამიანად განვითარდა. დიდად მეგობრულობით რომ არ გამოოირჩევა ეს თავიდანვე ჩანს, მართალია რამდენიმე ამხანაგთან შედარებით კარგადაა, თუმცა აშკარაა რომ არ ენდობა იმდენად რომ საკუთარი გრძნობები გაუზიაროს, სწორედ ამ დროს  ჩნდება მის ცხოვრებაში იუკინო. ამ ორს შორის ქიმია იმდენად თავბრუდამხვევია, რომ ასაკობრივი სხვაობა ნებისმიერი თაობის და შეხედულების ადამიანისთვის უმნიშვნელო ხდება, ალბათ იმიტომ რომ რაღაც კუთხით ტაკაო უკვე გაზრდილი ბავშვია (კი ასეთებიც არსებობენ), ხოლო იუკინო რაღაც კუთხით ბავშვური უფროსი(ასეთებიც მრავლად არიან. P.S. ვინც ფილმს იაპონურად უყურებთ, შეაჩნევთ რომ იუკინოს ხმა ძალიან ჰგავს მოზარდისას, ეს წინასწარ იყო გავლილი და მაკოტომ სპეციალურად გაახმოვანებია კანა ჰანაზავას.თავისი მოტივი ავტორმა ასე გაამყარა „ჩვენ ყველანი ბავშვები ვართ, 27 წლის ასაკშიც კი.“) ტაკაო ის გარდამტეხი ფაქტორია, რომელიც რადიკალურად ცვლის ახალგაზრდა მასწავლებლის ცხოვრებას, ის პირდაპირი და გაბედულია. ყმაწვილის სამართლიანობის გრძნობა ზენიტშია აწეული. ამას მოწმობს ჩხუბის სცენა, სადაც საკმაოდ დაიჟეჟა თუმცაღა იმდენად თავმოყვარეა ამის შესახებ იუკინოსთან სიმართლეს არ ამბობს. მეორეს მხრივ ეს ქმედება უბრალოდ შეყვარებული ადამიანის იმპულსურ საქციელადაც კი შეიძლება ჩავთვალოთ, ეს კი უკვე ადამიანზეა დამოკიდებული და მის წარმოსახვასთან.



 აქ ცოტახანს მინდა ტაკაოს შესახებ თხრობა შევაჩერო და გადავიდე ფილმში მოყვანილი ქალების სახეებზე. ფილმში ძირითადად სამი ქალბატონი ფიგურურებს, ტაკაოს დედა, სარძლო და  მასწავლებელი იუკინო (უცნობი ქალი რომელიც წვიმიან დღეს პარკში დახვდა). იურაკი იუკინო  27 წლის ქალბატონია, რომელიც ტაკაოს სკოლაში იაპონური ლიტერატურის მასწავლებელია. ფილმის დასაწყისშივე კარგად ჩანს, რომ მას მენტალური პრობლემები აქვს. შემდეგ კი ვგებულობთ რომ ქალბატონს პირად და  პროფესიულ ცხოვრებაში იმდენად რთული მომენტი აქვს, რომ ბევრი ამას ვერც გაუძლებდა. იუკინო ახლად დაშორებულია საყვარელ ადამიანს, ამავდროულად თინეიჯერი გოგონას უაზრო ეჭვიანობის გამო გავრცელებული ჭორის საფუძველზე, მისი კარიერასაც სამასირცხვო ლაქა გაუჩნდა. მორალურად განადგურებულმა ქალბატონმა დაკარგა საკუთარი თავი და ემოციური სტრესის ფონზე გემოთა შეგრძნებაც, ფილმის დასასრულამდე იგი მხოლოდ ალკოჰოლისა და შოკოლადის გემოს აღიქვამს. სწორედ ამ მომენტში პარალელი ივლება ტაკაოს დედასთან, მსგავსი პრობლემა, მსგავსი გადაჭრის გზა, თუმცა განსხვავებული დასასრული. საბოლოოდ ტაკაოს დედა არარაობა გახდა, ხოლო იუკინომ იპოვნა საკუთარი თავი და განაგრძო ცხოვრება.  პიროვნულად იუკინო ძალიან ძლიერი ქალია, რთულია ამგვარი დარტყმის შემდეგ ადამიანი ჩვეული ცხოვრების რიტმს დაუბრუნდეს. იგი დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს სხვის აზრს, და ხშირ შემთხვევაში ისეთ გადაწყვეტილებებს იღებს, რომლებიც მოცემულ მომენტში გარშემომყოფების კეთილდღეობას ემსახურება, მიუხედავად იმისა რამდენად მტკივნეული იქნება ეს მისთვის (ამას თავად ტაკაო აღნიშნავს ფილმის დასკვნით ნაწილში). იქიდან გამომდინარე რომ ლიტერატურის მასწავლებელია, გასაკვირი არც უნდა იყოს, რომ ზედმეტად მგრძნობიარე და ადამიანურია. უყვარს მეტაფორული საუბარი. მასზე დაკვირვებისას უსათუოდ შეამჩნევთ, რომ საუბრისას ჰორიზონტს გაჰყურებს  შორს, ძალიან შორს, თითქოს იქიდან ეძებს გაგებას, თანაგრძნობას. ერთ მომენტში მას რალობისგან გაქცევის სურვილი უჩნდება, და აქ უმრავლესობას ჰგონია რომ სუსტ ხასიათს აჩენს, როდესაც სკოლის მოსწავლეს ჯერ იმედს აძლევს და შემდეგ გულს უტეხავს, მე კი ვფიქრობ, რომ ის თავის ბავშვურ ხასიათს არ აძლევს უფლებას გამოავლინოს ეგოისტური სახე და ტაკაოს აძლევს საშუალებას დაფიქრდეს, კარგად აწონ-დაწონოს საკუთარი გრძნობები, ბოლოსდაბოლოს ხომ შესაძლებელია ვინმე იუკინოზე კარგი და შესაფერისი იპოვნოს, მართალია, ეს გადაწყეტილება ორივესთვის მტკივნეულია, მაგრამ ცოტა რთულიც კია ენდო მოზარდს მსგავს საკითხში, როდესაც გულის ტკენა ზრდასრული ადამიანისგან ჯერაც არ გაგნელებია. მოკლედ, ვფიქრობ  ეს  ქმედება   მის ზრდასრულობას უკავშირდება. სტერეოტიპების მარწუხებს იგი იხსნის ფინალურ სცენაში, როდესაც ტაკაოს გრძნობებს იღებს და გრძნობითვე პასუხობს. აქ კარგად ჩანს, რომ იგი აანალიზებს ასაკის  უმნიშვნელობას, იგივე შემიძლია ვთქვა ეპიზოდზე,სადაც კარგად დაჟეჟილი ტაკაო დასაწყისში ნათქვამ მეტაფორას გაშიფრავს და მეტაფორითვე პასუხობს, ალბათ ამან მისცა ბიძგი იუკინოს მოგვიანებით მოსწავლეს გრძნობებში გამოსტყდომოდა.

ფილმის რამდენიმე ეპიზოდში ჩანს ტაკაოს სარძლო და მისი ძმა, ვფიქრობ ეს ორი პერსონაჟი უფრო ავტორის ჩართვას ჰგავს საკუთარ ქმნილებაში. მათი რეპლიკები, შეფასებები ზუსტად გადმოგვცემს ავტორის შეხედულებებს საკუტარი პერსონაჟების შესახებ.



ფილმში იკვეთება რამოდენიმე პრობლემა. ერთერთი მათგანი არის „აკრძალული სიყვარული“. ზოგადად მაკოტო შინკაის შემოქმედებისთვისაა დამახასიათებელი წყვილებს შორის რაიმე ბარიერის აღმართვა იქნება ეს ამინდი, ასაკი, სიშორე თუ სხვა. თავად ავტორი ხუმრობით ამბობს,რომ მოვლენათა ამგვარი განვითარება უკავშირდება მის პირად გამოცდილებას ქალბატონებთან. მოკლედ, ტაკაოს და იუკინოს სიყვარული დასაწყისშივე აკრძალულია. აღსანიშნავია რომ პრობლემა და მისი გადაჭრის საშუალება ერთმანეთს ემთხვევა. აქ ვგულისხმობ, რომ იუკინოს მდგომარეობა გამოწვეული იყო მის შესახებ აგორებული ჭორით, თითქოსდა მას, მისი მოსწავლე უყვარდა, საბოლოო ჯამში კი მდგომარეობიდან სწორედაც რომ მოსწავლის სიყვარულმა გამოიყვანა. ფინალში წყვილი ერთად არ რჩება, მორალი მარტივია, ფილმის ერთერთი გზავნილის მიხედვთ მარტოობა არაა ისეთი რამ, რაც ყოველთვის უნდა გამოსწორდეს, ეს რეალობაა და უნდა შეგვეძლოს მასთან შეგუება. ეს  ყველაფერი კი იმ ხალხის გასამხნევებლად, ვინც თავს მარტოსულად და საზოგადოებისგან გარიყულად გრძნობს. 

არავინაა იძულებული, სხვათა აზრის გამო საკუთარ სურვილებზე და სიამოვნებაზე უარი თქვას. ამ აზრის განვითარებას ემსახურება ფილმის ფინალი. იუკინოს ქმედებები იძულება იყო კიბეების ეპიზოდამდე, ამ მომენტიდან კი მოვლენათა განვითარება ავტორმა ჩვენ მოგვანდო. მართლია იუკინო მშობლებთან მაინც გადავიდა, ტაკაო კი დარჩა ქალაქში იმ ოცნებით რომ ოდესმე კვლავ შეხვდებოდა იუკინოს. თქვენ  როგორ ფიქრობთ, რას იზამს წყვილი? ჩემი აზრით თუ სიყვარული ნამდვილია და ამ კონკრეტულ მომენტში ეჭვიც არ მეპარება ამაში, ისინი ერთად იქნებიან. სხვათაშორის არ  შემიძლია ყურადღების მიღმა დავტოვო ჩემთვის ერთერთი ძვირფასი ადამიანის, ჩემი კოლეგისა და მეგობრის, ერენის მოსაზრება წყვილის მომავლის შესახებ ( აქ გეგონათ, მოგიყვებოდით მის შეხედულებებზე არა?! დარწმუნებული ვარ უკვე გექნებათ ნანახი ვიდეო და ამიტომ არაფერს ვწერ, მაგრამ მაინც, თუ ვინიცობაა და ვინმეს არ გინახავთ მოგიწევთ ნახოთ).



თუ დავუფიქრდებით, პერსონაჟთა ამგვარი დამოკიდებულება წვიმიან ამინდზე შემთხვევითი სულაც არაა. სიყვარული ხომ წვიმასავითაა, არცერთი იცი როდის მოვა და არცერთის კონტროლი შეგიძლია. კარგად დააკვირდით ფილმში წყვილისა და ამინდის ურთიერთობას, უსათუოდ შეამჩნევთ სხვაობას დასაწყისისა და დასასრულის წვიმას შორის.

რატომ მაინცდამაინც ფეხსაცმელი?! რატომ არა ტანსაცმელი ან სხვა რამ?!  მაკოტოს ერთერთი განმარტების თანახმად, ფეხსაცმელი ეს ცხოვრების მეტაფორაა. თუ დავუკვირდებით იუკინო ხელახლა იდგამს ფეხს, მანამ სანამ ტაკაო  ასე გულმოდგინედ ცდილობს მათი ურთიერთობის „შეკერვას“.
ალკოჰოლი და შოკოლადი, გემოები, რომლებიც უიმედობაში რჩება ფილმის პერსონაჟებთან, ასევე ცხოვრების ტკბილ-მწარეობას უკავშირდება. ფიმლმმა დაგვანახა, რომ ჩვენზეა დამოკიდებული მხოლოდ ცხოვრებისმიერ შემოთავაზებულ „გემოებს“ დავჯერდებით, თუ შევიტანთ მასში მრავალფეროვნებას ჩვენი ინტერესებიდან გამომდინარე. მარტივად რომ ვთქვათ, ვიქნებით მართულები ბედისწერის მიერ თუ თავად ვმართავთ მას? თქვენ რას ფიქრობთ? რამდენად ახერხებთ ამ მართვა-მირთვაში ბალანსის დაცვას?

მოკლედ, საკმაოდ ვილაქლაქე, ალბათ თავიც მოგაბეზრეთ, მადლობას ვუხდი მათ ვინც ბოლომდე წაიკითხეთ სტატია. დამშვიდობებამდე მინდა, აღვნიშნო, რომ  ანიმე დევს ამავე საიტზე  AnimeTV.ge  და შეგიძლიათ უყუროთ როგორც დუბლირებულ, ასევე მის ტიტრულ ვერსიას. ეს უკვე თქვენს გემოვნებაზე იქნება დამოკიდებული. ახლა კი მომავალ შეხვედრამდე.



ავტორი: Daoko | ნახვები: 602 |
ინფორმაცია
საიტზე კომენტარის დასამატებლად საჭიროა რეგისტრაცია და ავტორიზაცია.