იტაჩი შინდენ: თავი 1; პირველი ნაწილი » AnimeTV
AnimeTV
ჩემი ფავორიტები
მორბენალი სტრიქონი...

იტაჩი შინდენ: თავი 1; პირველი ნაწილი

 イタチ真伝 光明篇 // იტაჩი შინდენ კომიო-ჰენ
 იტაჩის ნამდვილი ისტორია: წიგნი კაშკაშა სინათლეზე
თავი 1; პირველი ნაწილი (პროლოგი)
 
იტაჩის ცხადად ახსოვდა ის დღე როცა გააცნობიერა თუ ვინ იყო. იმ დღეს წვიმდა, ისეთი ძლიერი ქარი ქროდა რომ თვალებს ბოლომდე ვერ გაახელდი, დაუნდობლად აწვიმდა იტაჩის პატარა სხეულზე ვისაც ცოტა ხნით ადრე შეუსრულდა ოთხი წელი. მამამისს, რომელიც მის გვერდით იდგა არც ერთი სიტყვით არ უნუგეშებია, თუმცა იტაჩის ასეთი რამ არც ნდომებია. 
- კარგად დაიმახსოვრე, აი ეს არის ბრძოლის ველი. - ძლიერი წვიმის ხმაურში იტაჩის სმენას მამამისის ხმამაღლა ნათქვამი სიტყვები მისწვდა. 

ბრძოლის ველი... 
ეს არის სიტყვა რომელსაც ოთხი წლის ბავშვი არ უნდა აქცევდეს ყურადღებას და უფრო მეტიც, იმ სცენას რასაც იტაჩი ხედავდა ნორმალური ოთხი წლის ბავშვები არასდროს არ უნდა ხედავდნენ.
სხეულები, სხეულები და ისევ სხეულები, თვალუწვდენელ მანძილზე სულ სხეულები იყო, ამდენი ადამიანი და თითოეული მათგანი სიმშვიდის ნაცვლად ტკივილს და ტანჯვას განიცდიდა..
- შენც რამდენიმე წელში შინობი გახდები და სანამ ომია, რეალობა შინობისთვის უცვლელი დარჩება, ეს იმ სამყაროს რასაც შენ ეკუთვნი მხოლოდ აისბერგის წვერია. 

როდესაც იტაჩიმ მამამისის სიტყვები მოისმინა, გააჟრჟოლა, კონცენტრაცია და მობილიზება რომ დაეკარგა ცრემლები წასკდებოდა. არ უნდა ყოფილიყო არანაირი მიზეზი იმის რომ შიში ან მწუხარება ეგრძნო. ყველა გრძნობა რასაც განიცდიდად არ შეეძლო ერთი სიტყვით გამოეხატა და რატომღაც, არ იცოდა რატომ- მას არ შეეძლო დაეშვა რომ ამ გრძნობებს მისი გული ღრმად შეეძრა და ამიტომ მკერდი შეეკუმშა.
ისინი მთლიანად წვიმით იყვნენ გაჟღენთილები, რომც ეტირა მამამისი მაინც ვერაფერს შენიშნავდა, მაგრამ არ უნდოდა ეტირა, რადგან თუ ასე მოიქცეოდა ფიქრობდა რომ ამით იმას დაკარგავდა რასაც მისი აზრით შინობი წარმოადგენდა.
ამიტომ თავს იკავებდა სადამდეც შეეძლო, მაგრამ... ცრემლები მაინც თავისი გადმოსცვივდა.
ადამიანი რომელსაც კონოჰას შუბლსაკრავი ეკეთა და შინობი სხვა ქვეყნიდან... ქვეყანას აღარ ჰქონდა მნიშვნელობა მათთვის ვისი სხეულებითაც მიწა იყო მოფენილი და თითოეული მათგანი იტანჯებოდა. ისინი თავგამოდებით იბრძოდნენ, მაგრამ სიკვდილის წინააღმდეგ ყველა უძლური იყო. არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონდა ეს შინობები რომელი ქვეყნიდან იყვნენ, სასიკვილო აგონიაში მყოფნი ყველანი ერთი და იმავეს გამოხატავდნენ, მათ სიკვდილი არ სურდათ.

და მაინც, ისინი ყველანი დაიღუპნენ, რატომ? -ომის გამო.
- მამა...? - იტაჩიმ საკუთარი ხმა გაიგონა და პირველად შენიშნა რომ კანკალებდა. იმიტომ არა, რომ წვიმა ცივი იყო და არც იმიტომ, რომ გვამების ეშინოდა. ეს იყო სიბრაზე რომელიც შიგნიდან არყევდა. - რატომ ეს ადგილი?
თავისი შვილის კითხვაზე ფუგაკუ მშვიდად რამდენიმე წამს ჩაფიქრდა რათა სწორად ეპასუხა. - შენ ძალიან ჭკვიანი ბავშვი ხარ.
და მაშინ, როცა ის კონცენტრირებული იყო გვამებზე და მამამისის პასუხს ელოდა, მან თავზე ზევიდან შეხება იგრძნო. ეს მისი მამის ხელი იყო. - იმიტომ რომ მინდოდა შენთვის მთელი ეს სასტიკი რეალობა მეჩვენებინა.
იტაჩი გულის სიღრმეში, მთელი ძალით ცდილოდა "რეალობის" მნიშვნელობის გაგებას. მიუხედავად იმისა რომ ის სულ რაღაც ოთხი წლის იყო და ვერაფრით ვერ შეძლებდა რეალობის და გამონაგონის ერთმანეთისგან გარჩევას, მან მაინც შეძლო გაეგო მამამისი რის თქმას ცდილობდა.
- ეს არის სამყარო რაშიც მე ვცხოვრობ... - თქვა იტაჩიმ.
- ასეა, იტაჩი, შინობი კი არის სწორედ ის ვინც ბრძოლობს, ასე რომ არ დაგავიწყდეს დღეს რაც ნახე. - უპასუხა ფუგაკუმ.
მამის მორჩილი, იტაჩი ძალდატანებით უყურებდა ამ ჯოჯოხეთურ სურათს და სამუდამოდ ჩაებეჭდა ის გონებაში. თვალებზე ტკივილი მოაწვა, თვალების უკნიდან რაღაც თბილი იგრძნო რაც ცრემლი არ უნდა ყოფილიყო, და როდესაც იგრძნო რომ ძალის მოზღვავებული ტალღა მთლიანად მოედო მან შიშის და ფიქრის გარეშე თვალები მაგრად დახუჭა. ამის შემდეგ ძლიერი ტალღა შიგნით ნელ-ნელა გაქრა. გულისცემა გაუხშირდა, მძიმედ სუნთქვდა. მან ღრმად ჩაისუნთქა და თვალები გაახილა. სამყარო რომელიც მის თვალწინ იყო გადაშლილი კვლავ ჯოჯოხეთური ჩანდა.
მან ფრთხილად მკერძე მიიდო ხელი. თუ ის ნებას მიცემდა ამ ძალას აყოლოდა ის იგივე აღარასოდეს იქნებოდა.
- რა მოხდა? - ჰკითხა ფუგაკუმ. 
იტაჩი განაგრძობდა მის წინ გადაშლილი სცენის ყურებას და მამამისისთვის არაფერი უპასუხია. მაშინაც კი თუ ეს ჯოჯოხეთი იყო სადაც ცხოვრება უწევდა, მას არ შეეძლო ამას მშვიდად და უდრტვინველად შეგუებოდა. 
"მე ამას შევცვლი"- გაიფიქრა მან. მიზეზებს არ ქონდა მნიშვნელობა, საქმის ძალადობრივი გზით მოგვარება იყო ცუდი და თუ სამყარო ასეთი იყო, მაშინ ის შეიცვლებოდა. აი ეს აზრი დაიბადა იმ ადამიანში ვისაც იტაჩი უჩიჰა ერქვა.
იტაჩის მთელი დარჩენილი ცხოვრება არ დავიწყებია იმ დღევანდელი სცენა.

უდიდესი ომი რომელიც კონტინენტზე ყველა შინობს აერთიანებდა დასრულდა იმ დღიდან რამდენიმე კვირის შემდეგ, რაც იტაჩიმ გააცნობიერა თუ რისთვის უნდა ეარსება. ამ ომს მოგვიანებით მესამე დიდი ნინძათა მსოფლიო ომი ეწოდა, რომელიც კონოჰაგაკურესა და ივაგაკურეს შორის ზავის დადების შემდეგ დასრულდა. ზავს კონოჰას და კერძოდა მესამე ჰოკაგე-ჰირუზენის შერიგების შესახებ პოლიტიკური გადაწყვეტიების მიღების შედეგად მიაღწიეს. ჰირუზენმა არანაირი კომპენსაცია არ მოითხოვა და ხელი შეუწყო ომის დასრულებას. ჰირუზენის ეს დამოკიდებულება სისუსტედ ჩათვალეს და გამაღიზიანებელი აღმოჩნდა ომის მომხრე ჯგუფისთვის. 
უკმაყოფილო სოფლის დასაშოშმინებლდა ჰირუზენმა გადაწყვიტა მესამე ჰოკაგეს პოსტი დაეტოვებინა ამიტომ საჭირო გახდა ახალი ჰოკაგეს არჩევა და მინატო ნამიკაზემ, რომელსაც ომის გმირს უწოდებდნენ ასე დაიკავა ჰოკაგეს ადგილი. ჰირუზენის გადადგომის შემდეგ სოფელი ნელ-ნელა ომის შემდგომ ძველ კალაპოტში ჩადგა.
იტაჩის ძალიან მკაფიო მიზანი ჰქონდა- ექცია საკუთარი თავი უძლიერეს შინობად და მსოფლიოში ყველა კონფლიქტი გაექრო. მოზრდილში სიცილს თუ გამოიწვევდა იმდენად მიუღწეველი იყო ეს მიზანი, მაგრამ ოთხი წლის იტაჩისთვის მისი მიზანი ფასდაუდებელი გახდა. მას საბაზისო ნინძიუცუს შესწავლა სჭირდებოდა ნინძას აკადემიაში, რომ გამოცდაზე გასულიყო და ოფიციალურად გამხდარიყო ნინძა, მაგრამ ოთხი წლისას აკადემიაში არ იღებდნენ. მას კი სურდა შინობი რაც შეიძლება მალე გამხდარიყო, ამიტომ თვითონ დაიწყო ვარჯიში. 

. . . 

- სახლში დავბრუნდი - დაიძახა იტაჩიმ, მშვიდად გაიხადა ფეხსაცმელი სახლის შესასვლელში და ჰოლი გაიარა. 
- კეთილი იყოს შენი დაბრუნება - უპასუხა მიკოტომ, სწორედ მაშინ როცა იტაჩიმ სამზარეულო შევიდა. მუცელში დედამისს ახალი სიცოცხლე ჰყავდა, პატარა ძმა ან და... ასეა თუ ისე ეს იტაჩის პირველი დედმამიშვილი იქნებოდა. 
- დღესაც ივარჯიშე? - ჰკითხა მიკოტომ შვილს.
- დიახ, მამა თავის ოთახშია?
- ჰო, მაგრამ სწორედ ახლა ის... - და სანამ დედამისის სიტყვებს მოისმენდა იტაჩი მამამისის ოთახისკენ გაემართა. წრთვნის დროს კუნაის დაჭერასთან დაკავშირებით პრობლემა შეექმნა და სურდა მამისთვის თავიდანვე რჩევა ეკითხა. 
- რატომ არის მეოთხე ჰოკაგე მინატო? - იტაჩი შედგა როგორც კი კარს უკნიდან ძლიერი ჟღერადობის ხმა გაიგონა. 
- ჩვენ არ ვიცით ვინ შეიძლება გვისმენდეს ასე, რომ ხმას დაუწიე იაშირო - გაუბრაზდა ფუგაკუ. 
ეს მამამისის ხმა იყო. 
- არ მესმის, მეოთხეს ადგილზე მინატოს გარდა მხოლოდ ოროჩიმარუს სახელი იყო წარდგენილი. 
- რატომ არავინ არ წარადგინა ფუგაკუ-სამა?! - ხმამ რომელიც იაშიროს ეკუთვნოდა მამამისზე იკითხა. ამ კაცს მოკლე თეთრი თმა და წვრილი თვალები ჰქონდა. ეს კაცი მამამისისზე ხნიერი და მისი ხელქვეითი იყო.
- იაშირო-სანის მსგავსად... ეს არც მე არ მესმის.
- ინაბი...

უჩიჰა ინაბი ყველაზე გამოჩენილი შინობი იყო კონოჰას სამხედრო საპოლიციო ძალებში, ის იყო ძალიან უცნაური გრძელთმიანი კაცი, რომელიც ასევე მამამისს ექვემდებარებოდა. 
- დიდ ომში ყველამ იცოდა "ფუგაკუ საშინელი თვალებით" შინობებს კანკალი ეწყებათ როცა ეს ესმით.
- კონოჰას სამხედრო პოლიციური ძალების კაპიტანი - შეასწორა ფუგაკუმ - სოფელში მე ამ სახელს ვატარებ.
- გეუბნები მე შენ, ეს უხუცესების შეთქმულებაა. - იაშირომ ბრაზისგან ხმას უფრო აუწია. 
- უხუცესებ უჩიჰას კლანი ცენტრში ყოფნა არ სურთ, მათ მესამე დიდ ომში ფუგაკუს მიღწევებიც კი არ სცნეს! ამის მაგივრად მინატოს, სანინებს, და კიდევ ის, კლანის წევრიც რომ  არ არის და შარინგანი აქვს-კაკაში ჰატეკეს სახელებს გაესვა ხაზი!
- და თუ მინატო და კაკაში იმას ნიშნავენ რომ ფუგაკუ-სამას მაგივრად უნდა გაიბრწყინონ, მაშინ...
- გაჩერდი - უბრძანა ფუგაკუმ - ჩემი ვაჟი ყურს გვიგდებს.

იტაჩი ოდნავ შეკრთა, დაიჭირეს. ჯერ გამოცდილება აკლდა, კბილი კბილს დააჭირა და ისღა დარჩენოდა კარი გაეღო. შიგნით ოთხი ადამიანი იმყოფებოდა. მამამისი, ინაბი, იაშირო და კიდევ ერთი თავწაკრული კაცი. ისიც მამამისის ხელქვეითი იყო- უჩიჰა ტეკა.
- რამე გჭირდება? - ჰკითხა ფუგაკუმ.
- შურიკენ-ძიუცუზე რაღაც მინდოდა მეკითხა.
- ახლა დაკავებული ვარ, მაგას შეგვიძლია მოგვიანებით მივხედოთ.
- გასაგებია - თქვა და კარი სწრაფად დახურა. იმ მომენტში როცა იტაჩიმ კარი დახურა, ოთხივე ადამიანის თვალებში შიგნიდან მეწამულის ფერი სინათლე გაჩნდა - შარინგანი, უჩიჰას კლანის მემკვიდრეობითი კეკეი გენკაი. 
როგორც კი თავის ოთახში დაბრუნდა მაშინვე გაახსენდა ის მძიმე ატმოსფერო რაც მამამისის ოთახში დახვდა და სრულიად უმიზეზოდ, უცებ ბრძოლის ველი წარმოუდგა თვალწინ მამამისთან ერთად რომ შესცქეროდა -ცეცხლოვანი ჯოჯოხეთის გამოსახულებას. მამის ოთახში იგივე ატმოსფერო იყო რაც იმ სისხლიან ბრძოლის ველზე.
- ნეტავ რაზე ფიქრობს მამაჩემი... - იტაჩი თავისთვის დაინტერესდა, მაგრამ არავინ იყო იმ წუთებში ისეთი, ვინც მის კითხვას პასუხს გასცემდა. 
 
თარგმანი: Konan
წყარო: AnimeTV.ge

ავტორი: Konan | ნახვები: 2486
Girei Yogensha
4 იანვარი 2016 03:39
Aset personajs ekutvnis tundac ufro dramatuli da mdzime wigni.
EleneB
8 დეკემბერი 2015 21:46
aucileblad targmnee m035
Konan
8 ნოემბერი 2015 18:52
yondaime123
მე მხოლოდ ვთარგმნი... :D
yondaime123
7 ნოემბერი 2015 21:00
ციტატა: Konan
Tenshi天使
შემდეგი ნაწილი როგორც კი იქნება დავდებ...

saidanme targmni tu shentiton wer ?
nika12
4 ნოემბერი 2015 01:22
yochag konan dzalian kargia ;)
Konan
4 ნოემბერი 2015 00:11
Tenshi天使
შემდეგი ნაწილი როგორც კი იქნება დავდებ...
Tenshi天使
3 ნოემბერი 2015 20:50
კარგია *-* m003
და შემდეგ თავს იმედია მალე დადებთ
ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.
©2016 AnimeTV
დიზაინი შეძენილია და დარედაქტირებული Animetv.GE-სთის.