თავი 13: ცის კიბეები » AnimeTV
AnimeTV
ჩემი ფავორიტები
მორბენალი სტრიქონი...

თავი 13: ცის კიბეები

კაკაშის საიდუმლო ქრონიკები
თავი 13: 天国への階段 / ცის კიბეები
პირველი ნაწილი

გვ. 1-2
კაკაშიმ კაჰიო გულმკერდზე მიიკრა, რომ რაჰიოს სიკვდილი არ დაენახა. კაჰიო უფროსო ძმის დაკარგვით გამოწვეული ტკივილისა და სიმწრისგან მას მკერდზე ურტყამდა მუშტებს და ისტერიული ტირილითა და ღრიალით სახე მის მკერდში ჩარგო. თანდათან ტირილი სლუკუნში გადაეზარდა. კაკაშის მაგრად ჰყავდა ჩახუტებული და გრძნობდა რომ მის დასამშვიდებლად რაღაც აუცილებლად უნდა ეთქვა:
- ასეთ წუთებში არ მინდოდა ასეთი რამ მეთქვა მაგრამ... როგორც ჩანს ჩემი ვარაუდი გამართლდა და ტობისაჩიმარუს სიმაღლე თანდათან იზრდება. ასეთ შემთხვევაში ყველანი დავიღუპებით. - კაჰიომ არაფერი უპასუხა.
- ჩვენ ჯერ კიდევ შეგვიძლია გემზე  სიცოცხლის გადარჩენა - კაკაში ისე მშვიდად და სათუთად ელაპარაკებოდა თოთქოს ბავშვს ამშვიდებდა და უხსნიდა - არ ვიცი ეს იმოქმედებს თუ არა, მაგრამ ჩვენ რისი გაკეთებაც შეგვიძლია ყველაფერი უნდა ვცადოთ.
კაჰიოს სახე ჯერ კიდევ კაკაშის მკერდში ჰქონდა ჩარგული მაგრამ ჩაიბუტბუტა - რა უნდა ვქნათ?
- საჰაერო პარკში ხვრელი უნდა შევქმნათ, ტაზუნამ მითხრა რომ ის ჰელიუმის გაზით არის სავსე რომელიც არა-აალებადი საწვავია და ცეცხლი რომც გაჩნდეს ამას დიდი აფეთქება არ მოყვება. თუ მოვახერხებთ და ხვრელს შევქმნით მაშინ ტობისაჩიმარუს მიწაზე დასმასაც შევძლებთ.
- და თუ არ გამოვიდა?
- ოდესმე ნემსით გასაბერი ბუშტი ჩაგიფუშავს?
- [ ... ] 
- ამხელა საჰაერო ბუშტი ჩემთვისაც პირველი იქნება... - უეცრად კაკაშიმ ლაპარაკი შეწყვიტა და კაჰიომ თვალცრემლიანმა ამოხედა: - რა მოხდა?
კაკაშიმ ხელით ანიშნა რომ მშვიდად ყოფილიყო რადგან ინოს ხმა გონებაში კარგად არ ესმოდა. მან ინოს ჰკითხა გარიოს თუ მიხედეს - "გარიოზე უკვე ვიზრუნეთ" - უპასუხა ინომ - "მაგრამ შიკამარუ და დანარჩენები სხვა გაქცეულ პატიმრებს ჯერ კიდევ საკნებში აბრუნებენ... და კიდევ კაკაში-სენსეი, ცოტა ხნის წინ ცუნადეს დავეკონტაქტე, მითხრა რომ ცუჩიკაგე თქვენკენ მოემართება."
კაკაშიმ დამტვრეული გემიდან გადაიხედა და ნაცრისფერი ღრუბლების ქვეშ მათი დანახვა მოახერხა. ეს იყო სამი ობიექტი, რომელიც სინათლეს ასხივდება და სწრაფად უახლოვდებოდათ.

გვ. 3-4
კაკაშის გაახსენდა ინოს ამასწინდელი ნათქვამი, რომ თუ ტობისაჩიმარუ ივაგაკურეს ცაში შევიდოდა, ცუჩიკაგე მას ჩამოაგდებდა. კაკაში გამალებული ფიქრობდა სანამ ქვევით ოონოკის თანმხლებლებს დასცქეროდა: "თუ კი ასეა, მაშინ საჰაერო ბუშტში ხვრელის შექმნას შესაძლოა ცუდი შედეგები მოჰყვეს. გაზი ხვრელიდან გამოვარდება და გემს უბიძგებს და თუ ხვრელი გემის წინა მხრიდან შევქმნით, მაშინ გაზის ნაკადის ძალა მას საპირისპირო მიმართულებით გააქანებს, ამან უკან სხვა გზით უნდა მიმართოს გემი..."
ქარი კაჰიოს გრძელ ხვეულ თმებს აფრიალებდა. მისი შემხედვარე კაკაშიმ დაადგინა, რომ ქარი აღმოსავლეთიდან დასავლეთის მიმართულებით უბერავდა "ასეთ შემთხვევაში წინიდან ჰაერის ბუშტში ხვრელი გაკეთება არ შეიძლება რადგან ტობისაჩიმარუ ჰაერის ნაკადის საპირისპირო მიმართულებით წავა, თუ ასე მოხდა მაშინ მთელი ძალიათ შევასკდებით ჰაერის ნაკადს, დაგვატრიალებს და სიკვდილი გარდაუვალი იქნება."
მანათობელი ობიექტების სიჩქარე შემცირდა, როგორც ჩანდა ისინი ქვევით დარჩნენ, კაკაში ერთ წამს ვერ მიხვდა მაგრამ შემდეგ მომენტალურად იაზრა რომ ტობისაჩიმარუს სიმაღლე უკვე იმდენად გაიზარდა, რომ ისინი ვეღარ მოაღწევდნენ და ინოსთან კონტაქტი განაახლა: 
- "უფლებას არ მივცემ გემი ჩამოაგდონ"
- "დიახ, ასეთი რამ არ მოხდება"
- "...რა?"
- "გთხოვთ ყურადღებით მომისმინეთ კაკაში-სენსეი" - უთხრა ინომ კაკაშის გონებაში - "ცუნადე-სამას ბრძანებაა, ტობისაჩიმარუს დაუყოვნებლივ აფეთქებას ითხოვს."
- "მოითმინეთ ერთი წუთით... ხომალდის ბორტზე გადარჩენილები ისევ არიან"
- "მესმის" - სანამ კონტაქტი შეწყდებოდა ინოს ხმა უემოციოდ გაჟღერდა - "ისევე როგორც ცუნადე-სამას."
კაკაშიმ სამზარეულოს თვალი მოავლო, ადამიანები რომლებიც იატაკზე ეყარნენ ზოგიერთ მათგან უკვე გონებაც დაეკარგა, პირი გაეღოთ რომ როგორმე ესუნთქათ, ტემპერატურა მულოდნელად იმდენად დაეცა რომ ყველას ცახცახი დააწყებინა. კაკაშიმ პილოტს ჰკითხა თუ რა სიმაღლეზე იმყოფებოდნენ, ერთ-ერთი პილოტი რომელიც მუხლებზე დაეცა თავი აწია, მას ტუცები უკვე გალურჯებოდა:
- შესაბამისი ინსტრუმენტი არ გვაქვს რომ ზუსტად დავადგინოთ სიმაღლე... დაახლოებით, თუ მხედველობაში გაიშვიათებულ ჰაერს მივიღებთ, ჩვენ უკვე 13 000 მეტრის სიმაღლეზე ვიმყოფებით.
"ათი წუთის წინ, როცა ტობისაჩიმარუზე აფეთქება მოხდა ასე არ ყოფილა."- გაიფიქრა კაკაშიმ. 

გვ. 5-6
თავიდან გემი ზღვის დონიდან 5 000 მეტრის სიმაღლეზე მიფრინავდა, მაგრამ თავდაპირველი აურზაურის გამო მათი ფრენის სიმაღლე გაიზარდა. მაშინ კაკაში ვარაუდობდა, რომ გემმა 7 000 მეტრს მიაღწია და ფიქრობდა, რომ 6000 მეტრით ათ წუთში მოიმატა. ახლა კი რადგან პილოტი ამბობდა რომ 13 000 მეტრის სიმაღლეზე იმყოფებოდნენ, ათი წუთის შემდეგ სიმაღლე კიდევ 7000 მეტრით მოიმატებდა და მათი სიმაღლე 19 000 მეტრს მიაღწევდა. ეს არ უნდა დაეშვა! - კაკაში გამალებული ფიქრობდა როგორმე გამოსავალი ეპოვა.
პირველ რიგში ატმოსფერული წნევის სხვაობის გამო საჰაერო ბუშტი აფეთქდებოდა, ამის თავიდან აცილების მიზნით ხვრელი თავად უნდა შეექმნათ რათა ტობისაჩიმარუს სიმაღლე დაეგდოთ. ამ შემთხვევაში საჰაერო ბუშტი თავისით აღარ აფეთქდებოდა და შესაძლო მოულოდნელობებიც გამოირიცხებოდა. 
"თუმცა თუ საჰაერო ბუშტს ამ ჰაერის ნაკადში გავანადგურებ, შევძლებ კი ტობისაჩიმარუს გაკონტროლებას...?"
- ეს ნათელი წერტილები რა არის? - ეს კაჰიოს ხმა იყო და როცა კითხვა კვლავ განმეორდა მაშინღა მოწყდა კაკაში ფიქრებს.
- ეს ცუჩიკაგეა ივაგაკურედან - უპასუხა ისე რომ თან თავის შესაძლო მოქმედებებს საზღვრავდა. - იციან  რომ ტობისაჩიმარუ აობიკოთია დატვირთული და როგორც კი ივაგაკურეში შევა მის ჩამოგდებას აპირებენ. ეს ყველაფერი არაა, სწორედ ახლა კონოჰაგაკურედან დავალება მივიღე... გემი უნდა ავაფეთქო.
- ასეთი ბრძანება?! - დაიყვირა კაჰიომ - გემზე გადარჩენილები ისევ არიან!
კაკაშიმ მტკივნეული ემოციებისგან თვალები დახუჭა. 
- ძალიან ვწუხვარ... - თქვა კაჰიომ - ეს ყველაფერი ჩვენ გამო ხდება.
- მე შინობი ვარ და სიკვდილისთვის მზად ვარ... მაგრამ ის ადამიანები, რომლებიც გემზე არიან... ისინი მხოლოდ  ფრენის სანახავად მოვიდნენ და ვერც კი წარმოიდგენდნენ  თუ ასეთი რამ მოხდებოდა... 
კაჰიომ ტუჩი მოიკვნიტა. 
- ბოდიში... - განაგრძო კაკაშიმ - შენ არ გადანაშაულებ.
- არა - კაჰიომ თავი გააქნია - ჩემი დადანაშაულება ბუნებრივიცაა.
- არაფრის გაკეთება არ შემიძლია...
- გემი სანამ კუსაგაკურეში შევა მანამდე უნდა დავსვათ მიწაზე არა? - კაჰიოს სახის გამომეტყველებით ჩანდა რომ ის სიკვდილისთვისაც მზად იყო - თუ ასეა, მაშინ მოდით საჰაერო ბუშტი გავანადგუროთ.

გვ. 7-8
- არ ივარგებს - ახლა კაკაშიმ გადააქნია თავი - თუ საჰაერო ბუშტში ხვრელს გავაჩენთ, დიდი-დიდი რაც შეგვიძლია გავაკეთოთ ისაა, რომ გემს ჰაერში ვუბიძგოთ.
- მე არ მითქვამს "მოდი ხვრელი შევქმნათ".
- [ ...? ] 
- მე ვთქვი "მოდი საჰაერო ბუშტი გავანადგუროთ."
კაკაშიმ თვალები მოწკურა. 
- ფსონი მაღალია, სიტუაცია კი კრიტიკული - მტკიცედ თქვა კაჰიომ, რომელსც თვალები ტირილისაგან დასიებოდა - არ მინდა კიდევ ვინმე დაიღუპოს.
სანამ კაჰიო ლაპარაკობდა კაკაშიმ გემის კიჩოსკენ გაიხედა, ხარაჩოების მიღმა ჰაერში რკინის კიბე იყო ჩამოკიდებული. ეს ერთ-ერთი ისეთი კიბე იყო, როგორიც თავდაპირველად კაკაშიმ გემზე შესაპარად გამოიყენა. საბოლოოდ იმ არეალს მიაღწია და რადგან პილოტის კაბინა და გონდოლაზე სასტუმრო ოთახი დაინგრა, პროპელერები გაჩერებულიყო. ამიტომ ის კიბეზე და ხარაჩოებზე რომელსაც როგორც წესი მუშები ტექნიკური შემოწმებისთვის იყენებდნენ უპრობლემოდ აცოცდა. იქიდან საფრენ ნაწილთან-საჰაერო ბუშტთან ახლოს იყო, რომ მიწვდომოდა.
- "ეს უნდა გავაკეთო. თუ გემის სიმაღლის მომატება კვლავ გაგრძელდება ყველა მაინც დაიღუპება. არა, მანამდე ის ქვევით დაიწევს და ქარის წყალობით კუსაგაკურეს საჰაერო სივრცეში შევა. როგორც კი ეს მოხდება ჩვენ ცუჩიკაგს ხელში აღმოვჩნდებით და მაშინაც კი თუ საჰაერო ბუშტს გავანადგურებთ, ცეცხლის ალი მაინც დაგვწვავს. გააკეთებ თუ არ გააკეთებ შედეგი მაინც ერთია... ერთია?..." 
მგზავრებმა გემის ტრიუმს თავი შეაფარეს და საბრძოლო ყიჟინით ამხნევებდნენ კაკაშის, მან ღრმად ჩაისუნთქა და თავისი ჩაკრით დამუხტული კუნაი საჰაერო ტომარას დაარტყა.
/ბუმ!/
კუნაიმ ნაპერწკლები გაყარა და საჰაერო ბუშტი გავხვრიტა, გაზი შიშინით სწრაფად გამოიფრქვა.
- [ ! ]
და შემდეგ მოვლენები ისე წარიმართა როგორც შიშობდა. თავიდან ეს მხოლოდ ცეცხლის წითელი პატარა ნათება იყო, ათი წამის შემდეგ კი ცეცხლი საჰაერო ბუშტის მთელ ქვედა მხარეს მოედო.
 
გვ. 9 
ერთდროულად ცეცხლის ალი საჰაერო ბუშტს გარედანაც და შიგნიდანაც ხმაურით მოედო და მთელი საფრენი ნაწილი მთლიანად ცეცხლში გაეხვა. პარალელურად ტობისაჩიმარუს ცხვირი გადაიხარა და გემმა დაცემა დაიწყო. კაკაში კიბიდან გადახტა, ხარაჩოები გადაირბინა. საჰაერო ბუშტს ცეცხლის ენები ლოკავდნენ, ბოლოს თითქოს ღვთის ნებით სრულიად გაქრა, მხოლოდ ჩონჩხიღა დარჩა და ისიც თანდათანობით გაუჩინარდა. ფრენისთვის საჭირო ნაწილი დაიკარგა.
როცა ის სამზარეულოში ჩახტა კაჰიოს უკვე დაესრულებინა ბეჭედი.
- ჰიოტონ: ჯისარენჰიო! - და მიუხდავად იმისა რომ მისი ხმა ქარმა დაახშო, მის ძიუცუზე ამას არ უმოქმედია. დიდმა ბიძგმა ჩამოვარდნილი გემის კორპუსი წევით აიტაცა.
- [ ?! ]

მეორე ნაწილი
 
გვ. 10
ტობისაჩიმარუ ერთი წუთით ზევით ახტა და ყინულის ფიცარზე დაეცა რომელიც კაჰიომ თავისი ჯისარენჰიოთი წარმოქმნა. დაცემისგან გონდოლის მეორე ნაწილი დაიმსხვრა. ძიუცუს გააქტიურებით კაჰიოს სახე საშინლად შეეცვალა რადგან  მთლიანად ძიუცუზე იყო კონცენტრირებული, რაც დიდი ძალას და დატვირთვას მოითხოვდა. დაძაბულობისგან მკლავები უთრთოდა, თმები ყალღზე ედგა, მოკუმული პირის კუთხიდან სისხლი მოჟონავდა.
რადგანაც ყინულის ფიცარში ჩაკრა იყო ჩანერგილი, როგორც გეგმავდა ყინულის ფიცარმა ზრდა დაიწყო ტობისაჩიმარუს ბოლოსკენ და გზა თანდათან გაგრძელდა. 
თავიდან ღრუბლების ზღვაში ჩაეშვა და ღრუბლები მიმოფანტა, მაგრამ შემდეგ გემი მათში შთაინთქა. ყოველთვის როცა ჰაერის ნაკადი გემს აფერხებდა  და ცდილობდა გადაეგდო ფიცრიდან,  ყინულის საცეცები ძალით აბრუნებდა კორპუსს ყინულის ფიცარზე.
- გემს დავუშვებ როგორც ის არის... - კბილებში გამოცრა კაჰიომ - მე ეს უსათუოდ გამომივა.
ისინი ვერაფერს ვერ ხედავდნენ, გარდა ღრუბლების შიდა ნაცრისფერი ფერისა. ატმოსფერული წნევის მკვეთრი ცვლილების გამო მათ ყურები დაუგუბდათ და არაფერი აღარ ესმდათ, ამიტომ ნერწყვს ყლაპავდნენ, ცოტა ხანში წნევა გათანაბრდა, დაგუბებული ყურები გაეხსნათ და ქარის ხმაურის გარჩევაც შეძლეს. სულ რაღაც ერთ წუთში საჰაერო ტომრისგან მხოლოდ ჩონჩხიღა დარჩენილიყო, ნარჩენებს კი რომლებიც ჯერ კიდევ იწვოდა შავი კვამლი ასდიოდა.

გვ. 11-12
რადგან ცეცხლი ჯერ კიდევ ენთო, ამიტომ შესაძლო იყო ალი გავრცელებულიყო, მაგრამ კაკაში და კაჰიო იმ მომენტში ლურჯი ალისა და ნაცრისფერი ღრუბლების გარდა ვერაფერს ვერ ხედავდნენ.
ტობისაჩიმარუ დაშვებას განაგრძობდა და ღრუბლებს გასცდნენ. ყოველ ჯერზე როცა გემი აქეთ-იქით ირყეოდა, კაჰიო გემის გასამაგრებლად ყინულის ლოლუებს ქმნიდა, რომ გემი ფიცრიდან არ გადასრიალებულიყო.
ტობისაჩიმარუ ძალიან იყო დაზიანებული, მაგრამ სიმაღლე მაინც სტაბილურად ეცემოდა.
ცოტა ხანში თითქოს მათ სხეულები შემსუბუქდა და ჰაერში აფრინდა.
- [ ?! ]
კაკაშის სხეული ჰაერში აყირავდა. - რა ხდება?!
- საკმარისი ტენიანობა არ არის! - გადასძახა პასუხად კაჰიომ - ყინულის წარმოსაქმნელად ტენიანობა არ მყოფნის!
- [ ! ]
კაკაშიმ სამზარეულოს იატაკის ხვრელში ჩაიხედა და დაინახო რომ ყინულის ფიცარი რაზეც გემი იყო მოთავსებული - გაქრა, მისი კვალიც კი აღარსად ჩანდა.
შორს ქვევით უკვე მიწაც ჩანდა, შემოდგომის ფერებში შეფერილი მთები და ლურჯი მდინარეები.
ტობისაჩიმარუმ ყინულის საყრდენი დაკარგა და  თითქმის ვერტიკალურად გადაიხარა. კაკაშიმ იცოდა რომ ცუჩიკაგე 5000 მეტრზე იყო და პირდაიპრ მათკენ მოემართებოდა. 
კუროცუჩი და აკაცუჩი რომლებიც ოონოკის თან ახლდნენ  ტობისაჩიმარუსთან ჩამწკრივდნენ. - ჰეი! კაკაში, ასეა თუ ისე როგორ ჩანს ამის გაკეთების დრო მაინც დადგა! - ყვიროდა ცუჩიკაგე - თუ მხოლოდ თქვენ ხართ, შემიძლია გადაგარჩინოთ... ქალბატონო და კაკაში, ჩვენთან გადმოხტით! 
კაკაშიმ და კაჰიომ ერთმანეთს მზერა სტყორცნენ. კაჰიომ თავი დაუქნია და ეს ერთადერთი იყო რაც კაკაშის  სჭირდებოდა, მხოლოდ ამ ჟესტითაც კი მიხვდა რომ ორივენი ერთი და იმავეს ფიქრობდნენ. 
- რას აკეთებთ?! თუ არ იჩაქარებთ და არ გადმოხტებით ორივენი გემთან ერთად ქვევით ჩავარდებით...
თუმცა კაკაშიმ შეგნებულად არ აცალა საუბრის დასრულება. 
- ოჰ! - აღმოხდა კაჰიოს გაოცებისგან, რადგან უცებ კაკაშიმ ჩაიშხუილა და გემიდან გადახტა. მისმა სხეულმა ჰაერში გადაიქროლა. ვერცხლისფერ თმას ქარი უწეწავდა, ხოლო თვალებში ყინულივით ურყევი განზრახვა ედგა.
- ძალიან კარგი, მოდი! - შესძახა ოონოკიმ.

გვ. 13-14
თუმცა კაკაში ოონოკის გადაახტა, აკაცუჩის თავში ფეხი უთავაზა და ისევ გადახტა.
- რ-რას აკეთებ!
- კაკაში! - მოუთმენლად იყვირა კაჰიომ თითქმის მაშინვე რაც აკაცუჩიმ მოულოდნელი დარტყმისგან შეჰყვირა. კაკაშიმ მთელი თავისი ჩაკრები მარჯვენა ხელში მოიკრიბა - წვიმას აუცილებლად მოვიყვან!
- კაკაში! 
- დანარჩენს კი შენ განდობ, კაჰიო!
მისი მარჯვენა ხელი გახურდა და თვალისმომჭრელი ელვარებით დაიფარა, კაკაშიმ მთელი ძალით დაარტყა "შიდენი" საწვიმარ ღრუბლებს, დაიგრუხუნა და დარყმისგან ღრუბლები ორად გაიყო, ერთ წუთს ლურჯი ცაც გამოჩნდა. კაკაშის ტექნიკით გამოწვეულმა ქარმა ძლიერად დაუბერა. ცუჩიკაგეს გაოცებისგან თვალები გაუფართოვდა. ელვა კაკაშის მთელ სხეულზე მოედო და საცეცებივით ყველა მიმართულებით ღრუბლებში ჩაესო, დაიქუხა, ღრუბლები ერთად შეიყარა და გრუხუნით იელვა.
- ეს სახიფათოა, ცუჩიკაგე-სამა! - დაიყვირა აკაცუჩიმ - სწრაფოდ ჩემს ჩრდილს შეეფარეთ!
- ამას აზრი არ აქვს! - იყვირა ოონოკიმ - ეს ადამიანი კონოჰადან, მართლაც ძალიან რისკიანია... 
საწვიმარი ღრუბლები კი გრუხენებდა. უცებ დაიგრიალა, მეხი გავარდა და სადღაც ქვევით, მიწაზე ნეკერჩხლის ხე ორად გახლიჩა.
- კუროცუჩი! მიეშველე ამ შეშლილს! - ცუჩიკაგეს ბრძანების შესაბამისად კუროცუჩი მაშინვე კაკაშის მივარდა. ის კი გონებადაკარგული დაეცა. თავსხმა უკვე იწყებოდა, პირველი წვეთების დაცემა კუროცუჩიმ სახეზე იგრძნო. ისე ჩანდა თითქოს გონება კარგა ხნით დაკარგა, თუმცა რეალურად მხოლოდ რამდენიმე წამით თვალთ დაუბნელდა. წვიმის ცივი წვეთები სახეზე წურწურით ჩამოსდიოდა და კაკაშიმ ნახევრად დახუჭული თვალები გაახილა. სწორედ მაშინ მისი თვალების წინ უზარმაზარმა ჩრდილმა გაიელვა. - [ ?! ]

გვ. 15-16
კაკაშიმ დანგრეულ გონდოლაში კაჰიოს გამოსახულება გაარჩია რომელიც გამალებული ქმნიდა ბეჭედს. შეუჩერებლად წვიმდა და ჯისარენჰიოს გააქტიურებით ტობისაჩიმარუ უკვე კვლავ ყინულის ფირფიტაზე იდგა, კაჰიო ყინულის კრისტალების წარმოქმნას აგრძელებდა. ყინულის კრისტალები გემის ბოლოდან გრძელდებოდნენ, კაშკაშა ვერცხლისფერ ელვარებით მიიწევდნენ ცაში და მასზე ტობისაჩიმარუ მისრიალებდა. როგოც კი გემი გზას გაივლიდა, კვალი ნაწილებად იშლებოდა. ყინული თვალისმომჭრელად ელვარებდა შუა ცაში და ისეთ ეფექტს ქმნიდა თითქოს ტობისაჩიმარუ კომეტა ყოფილიყო. "ამას შესაძლოა "ცის კიბეებიც" უწოდო..." -ბუნდოვანმა შედარებამ გაუელვა კაკაშის გონებაში. ტობისაჩიმარუ კი გრუხუნით განაგრძობდა სრიალს. კაკაში ამ სანახაობას თვალს არ აშორებდა, მისი წარმოდგენით "ცის კიბეებიც" რაღაც ზუსტად ასეთი უნდა ყოფილიყო.
მთელი ცა ყინულის კრისტალებით იყო სავსე, წვეთები უხმოდ კრისტალდებოდნენ. 
- ბიჭი გამოფხიზლდა - გაიგონა კაკაშიმ ყურთან ახლოს - რა ვქნათ მოხუცო? - ჰკითხა კუროცუჩიმ ოონოკის და კაკაში მხარზე გადაიგდო.
- როგორც ჩანს ამ ბიჭს სიკვდილი ჰქონდა განზრახული. - ჩაილაპარაკა ცუჩიკაგემ - სხვა არჩევანი არ გვაქვს, ვფიქრობ გემი ჩვენს სოფელში აღარ მოხვდება ასე, რომ ჩვენ აქ აღარაფერი გვესაქმება. 
- ოჰ! - ისტერიული ხმით წამოიძახა აკაცუჩიმ - ჰოზუკიჯოდან ჩვენკენ რაღაც მოფრინავს.
საი თავისი დიდი ფრინველით მდუმარედ მიუახლოვდა კორუცუჩის, ცუჩიკაგემ თავი დაუქნია.
- არაიოტო! (/შეგიძლიათ წახვიდეთ! - დამ. შენიშ.) - თქვა კუროცუჩიმ და კაკაში ფრინველზე გადასვა.
- ცუნადე-ჰიმეს გადაეცით, რომ თანამშრომლობა და ალიანსის სტაბილურობა დაეცემა თუ არ შევცვლით მოქმედებებს ისე, რომ ამან მომავალში თაობები დაიცვას.
მაშინ პირველად შენიშნა კაკაშიმ რომ ისინი მიწას საგრძნობლად მიუახლოვდნენ. იმდენად რომ უკვე ჰოზუკიჯოს ეზოში თეთრი კვამლის დანახვაც შეძლო, ადამიანები ჭიანჭველებივით ფუსფუსებდნენ. ფართო მდელოს მიმდებარედ ციხე იყო ნაგები, ტობისაჩიმარუმ დაეშვა და ეს მდელო გადაიარა, მტვრის ღრუბელი დააყენა, ის ბალახებზე გასრიალდა,  შემდეგ წინ გადაიხარა და ამის შემდეგ გაჩერდა. ციხის მხარეს მღელვარება იყო ატეხილი, ციხის კარებიდან პატარა ფიგურა გამოვარდა და პირდაპირ ტობისაჩიმარუსკენ გაიქცა, ჩანდა ეს საკურა იყო.
ციხის სამხრეთ მხარეს ინტენსიური ბრძოლები მინდინარეობდა, ქარიშხალი გაჩნდა რომელმაც მოშორებით მყოფი გაქცეული პატიმარი ააფეთქა და კაკაშის ეჭვიც არ შეპარვია,  რომ ეს ლის "კონოჰას სენპუუ" იყო.

გვ. 17-18
ციხის ეზოში დაინახა გაფართოებული და დაკავშირებული ჩრდილი, ეს შიკამარუ იყო და დიდი ბურთი რომელმაც ტრიალში გადაუარა გაქცეულ პატიმარს, ეს უკვე ჩოუჯი იყო თავის "ნიკუდანსენშათი."
რამდენიმე ფიგურა სწრაფად უახლოვდებოდნენ ციხეს, ორ დაწინაურებულ მათაგნზე კი კაკაშიმ გაიფიქრა რომ ისინი ცუნადე და შიზუნე უნდა ყოფილივნენ.
იქ იყო შინო თავის მწერებით, ტენტენი ნინძას იარაღებით, კიბა და აკამარუ... ასეთი თანამებრძოლების შემხედვარეს, მკერდში სითბო ჩაეღვარა, თითქოს ყველაფერი უფრო ადვილი გახდა.
"როგორც ცუჩიკაგემ თქვა, ჩვენ უნდა ვიმუშაოთ იმაზე, რომ თანამშრომლობა ერებს შორის მომავალშიც გაგრძელდეს." - ამ პერიოდში კაკაშის არსებაში საბოლოო გარდატეხა მოხდა - "მას შემდეგ რაც შარინგანი დავკარგე, მგონი ამას საბაბად ვიყენებდი რომ ჰოკაგეობას გავქცეოდი" - უცებ გამოუტყდა ის თავს - "როცა ჰოკაგე ხდები, იმ ადამიანების რიცხვი ვინც უნდა დავიცვა იზრდება. სხვა სიტყვებით, ნებისმიერ მომენტში დამატყდება მწუხარება თავს, მწუხარება, როგორიც ობიტოს  გადაცვალების შემდეგ... მე მივიღებ და მხრებზე ვიტვირთავ ამ ყოველივეს, თუმცა კი მეგონა რომ ჯერ კიდევ არ შემეძლო გამეძლო ადამიანების დაკარგვით გამოწვეული მძიმე მწუხარების და სინანულისთვის... რაც შეეხება ჩემს თანამებრძოლებს, ისინი ერთმანეთს უხმოდ უდგანან მხარში, თითქოს თენდება და იღვიძებენ, რომ მზის ამოსვლას ერთად შეეგებონ; ისინი ერთმანეთს ეხმარებიან და ეს ბუნებრივად ხდება. ნარუტო, ცუნადე-სამა, შიკამარუ, ინო, გაი, ლიი, ტენტენი, ჩოუჯი, საკურა, საი, ჰინატა, შიზუნე, ირუკა, შინო, კიბა..." - ყველას სახეებმა თანმიმდევრობით გაუელვა კაკაშის გონებაში - "ასეთი თანამებრძოლებით და კონოჰაგაკურეს სოფლით მთელი გულით ვამაყობ და თუ ამ ბიჭებს დავჭირდი, მაშინ მე მათთან ერთად გავიზიარებ მთელ მათ მწუხარებას, დარდს და სიხარულსაც. ბუნებრივია ეს ასე იქნება, ვფიქრობ სწორედ ამას ნიშნავს-გახდე ჰოკაგე." 
(მეცამეტე თავის დასასრული) 
 
თარგმანი: Konan
წყარო: AnimeTV.Ge

ავტორი: Konan | ნახვები: 825
ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.
©2016 AnimeTV
დიზაინი შეძენილია და დარედაქტირებული Animetv.GE-სთის.