თავი 11: ყინულის ცრემლები » AnimeTV
AnimeTV
ჩემი ფავორიტები
მორბენალი სტრიქონი...

თავი 11: ყინულის ცრემლები

კაკაშის საიდუმლო ქრონიკები 
თავი 11: 氷の涙 / ყინულის ცრემლები
 პირველი ნაწილი

გვ. 1-2
კაკაში სამზარეულოს საკუჭნაოსკენ წაიყვანეს, ორმა შინობმა ძალით შეაგდო შიგნით და კარები ხმაურით მიუკეტეს. 
- წარმოგიდგენია?! ჩვენ თვით ჰატაკე კაკაში შევიპყარით! - სიცილით და როხროხით ეუბნებოდა ერთი შინობი მეორეს.
- ჰო აბა! რიუჰას შეიარაღებული ალიანსი საუკეთესოა! - და უფრო ხმამაღალი სიცილი მორთეს.
ამავე დროს ხომალდზე ჰაერის წნევა დაეცა, აშკარა გახდა რომ ჟანგბადი არასაკმარისი გახდა. "თუ ტვინს ჟანგბადი არ მიეწოდება მაშინ ადამიანს ჰალუცინაციები ეწყება."-გაიფიქრა კაკაშიმ, მტრის შინობები კი მის დაცინვას განაგრობდნენ და თან კარზე უბრახუნებდნენ. მიუხედავად ამისა კაკაში შექმნილი სიტუაციის გაანალიზებას განაგრძობდა: 
"როგორც ჩანს მთვრალები ხართ, არასაკმარისი ჟანგბადის გამო კი კონცენტრაციის უნარს დაკარგავთ, კუნთები ჟანგბადით აღარ მომარაგდება, გონებასაც დაკარგავთ. ცოტა ხნის შემდეგ კომაში ჩავარდებით, უარეს შემთხვევაში კი მოკვდებით." კაკაშიმ მისთვის ასეთ არასახარბიელო სიტუაციაში ყოფნის მიუხედავად გადაწყვიტა მოქმედებაზე გადასულიყო იმ იმედით, რომ მტრის შინობებს საღად აზროვნების უნარი აღარ ექნებოდათ. 
თაროების შეთვალიერების შემდეგ სადაც ბოსტეული და ხორცი ელაგა, ბოთლებით ძროხის რძეც შენიშნა. ცოტაოდენი ფიქრის შემდეგ კი გადაწყვიტა სწორედ ეს რძიანი ბოთლები გამოეყენებინა. მან ერთი ბოთლი აიღო, თავი მოხსნა და სულმოუთქმელად გამოცალა, შემდეგ კიდევ ერთი ბოთლ აიღო, მაგრამ რძეს ბოლომდე არ ყლაპავდა. ამის შემდეგ უკვე შემდგომი მოქმედებისთვის მზად იყო და რაც შეეძლო ხმამაღალი ღებინების იმიტაცია გააკეთა, თან პირიდან რძეს ასხამდა, განზრახ ხმამაღლა ახველებდა და ისევ "ამოაღებინა" პირში დაგუბებული რძე. (/გამოდის, რომ კაკაში ნიღბის გარეშე იყო, მინიმუმ მხლოდ ამ მომენტში მაინც :) /დამ. შენიშ.) 
დაახლოებით სამჯერ ამოღებინების შემდეგ მიაყურადა და მაშინვე დარწმუნდა რომ კარს იქით მტრის შინობები გაფაციცებული უგდებდნენ ყურს. ისე რომ მომენტი ხელიდან არ გაეშვა ის კანჯის "" ფორმით გაწვა იატაკზე. 
რეაქციამ არ დააყოვნა, სასწრაფოდ გაიღო კარის ზედა ნაწილში დატანებული სარკმელი და მათ თვალწინ საშინელი სანახაობა გადაიშალა.
- ჰეი... რა მოხდა?
- აახ... აუუხ... - კაკაშიმ ავადმყოფის ხმით ამოიგმინა.  თვალთმაქცურად თითქოს პირზე იფარებდა ხელს, ყელში ჩაიყო თითი და უკვე მეოთხედ ამოაღებინა ცოტა ხნის წინ დალეული რძე. (/ორივე ხელზე საჩვენებელი თითები ისევ მოტეხილი ჰქონდა. /დამ. შენიშ.)

გვ. 3-4
- რ-რაა? - შინობი შოკირებული ადევნებდა თვალს, როგორ აღებინა მეოთხედ რაღაც თეთრი სითხე კაკაშიმ. - კაკაში ცუდადაა, აღებინებს!
- თ-თავი მტკივა - კაკაში მძიმედ სუნთქავდა - გემის სიმაღლე... იზრდება... (/კაკაში თავს აჩვენებს რომ "სიმაღლის ავადმყოფობა" სჭირს, ეს ავადმყოფობა დამახასიათებელია მათთვის ვინც სიმაღლეს არაა შეჩვეული, ან არაა მაგ.: ალპინისტი და ა.შ. /დამ. შენიშ.)
- ამით რისი თქმა გინდა?
- რა... ვერ გაიგეთ... ბიჭებო?... ამ გაიშვიათებული ჟანგბადით... გემი... ახლა ალბათ... ზღვის დონიდან 18 000 მეტრის სიმაღლეზეა.... - რა თქმა უნდა კაკაში სისულელეს ამბობდა.
- მერე რა? - მტერს აღელვება მანც დაეტყო - გემის სიმაღლე შენს ღებინებასთან რა შუაშია?
- ისევ არ გესმით?... როცა 19 000 მეტრს მიაღწევს... ეს იქნება სისხლის დუღილის წერტილი... იგივე ტემპერატურაზე რაც ადამიანს აქვს... (/აქ კაკაში საუბრობს იგივე "არმსტრონგის ლიმიტზე" ანუ როგორც მას ხშირად უწოდებენ არმსტრონგის ხაზზე, არმსტრონგის ხაზი განისაზღვრება ზღვის დონიდან 18 900-19 350 მ-ზე, ატმოსფერული წნევა იმდენად დაბალია, რომ სხეულში სითხე ადამიანის ნორმალურ ტემპერატურაზე (37 გრადუსზე) დუღილს იწყებს. მეტი ინფორმაცია იხ. ინტერნეტში. /დამ. შენიშ.) 
- ფაქტია ასეა - დაამატა კაკაშიმ.
- რა უნდა ვქნათ? - აშკარა იყო მტრის შინობები ბოლომდე ვერ ჩაწვდნენ ნათქვამის არსს. - ასეც რომ იყოს გული აღარ აგერევა არა?
- ვფიქრობ კრიტიკულ წერტილს... 5 წუთში მივაღწევთ.
მტრის შინობებმა ერთმანეთს გადახედეს კაკაშიმ კი მისუსტებული ხმით განაგრძო - 5 წუთი... თუ ამ სიჩქარით განვაგრძობთ... 5 წუთში მივაღწევთ 19 000 მეტრს, ჩვენი სისხლი ადუღდება... და ყველანი... დავიღუპებით.
- [ ?! ]
როდესაც  მტრებმა კაკაშის უკანასკნელი სიტყვები მოისმინეს პანიკაში ჩავარდნენ. კაკაშიმ შენიშნა თუ არა მათი რეაქცია, დანაშაულის გრძნობამ შეაწუხა, რომ იცრუა და მობოდიშებაც კი მოუნდა.
- რ-რ-რა უნდა გავაკეთოთ?! - საბოლოოდ დაკარგა აზროვნების უნარი შინობმა.
- თუ რაჰიო-სამას დაუყოვნებლივ არ შევატყობინეთ.... - მეორეც დაბნეული დაიარებოდა აქეთ-იქით.
- ახლა ამის დრო არ არის! - დაიღრიალა კაკაშიმ - აქედან უნდა გავიდეთ... ასეთ სარისკო სიტუაციაში... ჩემი ტექნიკით შევძლებ ზედა ნაწილში ხვრელის წარმოქმნას და სიმაღლეც დაიკლებს, სხვა არჩევანი არ გვაქვს!
- ჰო მაგრამ... შენ ხომ კაჰიო-სამას ჯისარენჰიოს ზემოქმედების ქვეშ ხარ, ჩაკრის გამოყენება არ შეგიძლია, ხომ ასეა?...
კაკაშიმ კიდევ ერთხელ ჩაიყო ყელში თითი და დარჩენილი რძეც ამოაღებინა. - როგორ ფიქრობთ ვინ ვარ... - კაკაში ქოშინით წამოჯდა - მე კონოჰას... ჰატაკე კაკაში ვარ!

გვ. 5-6
მისმა სახელმა იმდენად ღრმა ეფექტი მოახდინა მტრის შინობებზე, რომ ეს კაკაშისთვისაც კი მოულოდნელი აღმოჩნდა. მათ ეთმანეთს დასტურის ნიშნად თავი დაუქნიეს და გასაღები გადაატრიალეს, უფრო მეტიც, კაკაშის ფეხზე წამოყენებაშიც კი მიეშველნენ. უცებ კაკაშის თვალები აუელვარდა და ორი მკვეთრი მოძრაობით შინობები გათიშა. ორივე გონებადაკარგული შინობი სამზარეულოს საკუჭნაოში გამოკეტა და თვითონ იქაურობას გაეცალა. ხის ხარაჩოებიდან გადავიდა და გადაწყვიტა კვლავ პაკკანის და მისი ნინკენების გამოძახება, მაგრამ მაშინვე გაახსენდა, რომ როგორც კი ამას შეეცდებოდა დაუყოვნებლივ დაიწყებდა გაყინვას (/მისი ჩაკრა კაჰიოს ჯისარენჰიოს შესაჩერებლად იყო დაკავებული, ამიტომ არ შეეძლო საკუთარი ჩაკრის სურვილისამებრ გამოყენება/დამ.შენიშ.) და რადგან სხვა გზა არ ჰქონდა, აობიკოს მოძებნა თავად დაიწყო. ხის ყუთებში ვერაფერი საეჭვო ვერ აღმოაჩინა, ყველა მათგანში ალკოჰოლური სასმელები, საკვები და პარაშუტის ჟილეტები ელაგა.
"როდესაც აობიკო წყალს შეერევა მაშინვე ფეთქდება, ესეიგი აობიკო სპეციალურ კონტეინერშია მოთავსებული რადგან სხვაგვარად შესაძლოა ტენმა მაინც შეაღწიოს, აობიკო კი წყალს განსაზღვრულ დროს უნდა შეურიონ, გამოდის სპეციალური კონტეინერია მოსაძებნი, თუმცა ამხელა გემზე ეს არც ისე მარტივია."- გაიფიქრა კაკაშიმ და უსიამოვნო შეგრძენებ დაეუფლა. -"მე რომ რაჰიო ვიყო, სად შეიძლებოდა აობიკო დამემალა?"- მაგრამ ბევრი ფიქრის მიუხედავად მაინც ვერაფერი მოისაზრა.
უცებ თვალი შეავლო ზევით ჩამოკიდებულ ხარაჩოებს და ივარაუდა, რომ ჰელიუმიანი ტომარა იდეალური ადგილი იქნებოდა აობიკოს მშრალად შესანახად. თუ რაჰიო გემის ჰოზუკიჯუში შეყვანას აპირედა მაშინ აობიკოს სწორედ ამ ადგილზე დამალავდა. 
აობიკოს გასააქტიურებად ყინულის გამოყნებაც საკმარისი იქნებოდა და გემიც აფეთქდებოდა, დიდ ფართობზე გაფანტული ფხვნილი კი ჰოზუკიჯუს მთლიანად გაანადგურებს. "არა" -გაიფიქრა კაკაშიმ- "მოვლენების ასეთი განვითარება არ მოხდება, თუ ტობისაჩიმარუ ჰოზუკიჯუში შეიჭრება შესაძლოა უნებლიედ გარიოც დაიღუპოს, მათ კი მისი განთავისუფლება სურთ, ადგილზე თანამზრახველები ჰყავთ.  შესაძლა რაჰიო აობიკოს ჰოზუკიჯუს თავზე გადაყრას აპირებდეს."

გვ. 7-8
"ასე რომ სანამ შიკამარუ და დანარჩენი შინობები ქაოსში გაერკვევიან,  მტერი გარიოს დახსნას შეეცდება"- გაფიქრა და გონებით მაშინვე ინოს დაუკავშირდა - "ინო, სავარაუდოდ რაჰიო აობიკოს გემიდან გადაყრას გეგმავს, ამ შემთხევაშიშეტევისთვის სიგნალი იქნება საჭირო, ყურადღებით და ფრთხილად იყავით. შესაძლოა სიგნალისთვის შუქურა გამოიყენონ." 
უცებ კაკაშის ნაბიჯების ხმა შემოესმა და სასწრაფოდ ხის ყუთებს ამოეფარა. ორი შინობი გამოჩნდა რომლებიც უცნობი ბეჭედ დადებული ყუთის აწევას ცდილობდნენ. ქარის გამო გემის კორპუსი ქანაობდა და შინობი რომელსაც ყუთის ერთი მხარე ეკავა უცებ შებარბაცდა.
- რას აკეთებ, ფრთხილად! შენ რა გინდა დავიღუპოთ?! - გაბრაზდა მეორე შინობი.
კაკაშიმ ცხადად დაინახა მათი დამფრხალი სახეები "ალბათ ჰიპოქსიის გამო კონცენტრაციის უნარი დაკარგეს"- გაიფიქრა კაკაშიმ, მტრის შინობებმა კი ფრთხილად განაგრძეს ყუთის გატანა. ისინი სასადილო დარბაზისკენ მიიწევდნენ. კაკაშიმ დაუყოვნებლივ დარჩენილი ყუთები შეამოწმა, ჩანდა რომ ის ყუთი გაიტანეს რომელიც პარაშუტის ჟილეტებით იყო სავსე. 
კაკაშისთვის სირთულეს წარმოადგენდა შინობებს ბოლომდე მიყოლოდა, რადგან საკუთარი ჩაკრის მართვა არ შეეძლო. ის პანდუსზე ავარდა და ხარაჩოების გავლით ისევ სამზარეულოსთან აღმოჩნდა. ისევ სავენტილაციო მილის გამოყენება გადაწყვიტა, რათა უჩუმრად მიახლოებოდა სასადილო დარბაზს. მაგრამ სათანადოდ თუ ვერ შეძლებდა ჩაკრის გამოყენებას მაშინ კაჰიო მას ყინულით შეუტევდა და მისი საქმეც წასული იქნებოდა.
გაუმართლა, რომ სამზარეულოს და სასადილო დარბაზს ერთმანეთთან კარი აკავშირებდა, შესასვლელთან ახლოს კი როიალი ეგდო, კაკაში სწრაფად შეეფარა მის ჩრდილს და სიტუაცია დაზვერა. რაჰიო პილოტის კაბინის კართან იდგა, სულ ცოტა ხნის წინ გახსნილი ხის ყუთები კი იქვე ელაგა.

გვ. 9-10
თავს ზემოთ ჩამოკიდებული ჭაღი სახიფათოდ ქანაობდა. მგზავრები მტრის შინობების მიერ იყვნენ გარშემორტყმულნი, ისინი ყინულით ამოვსებულ ხვრელთან ახლოს იყვნენ შეჯგუფებულები. კაჰიოც იქ იდგა.
- რიუჰას შეიარაღებულ ალიანს არ სურს ადამიანების უაზრო ხოცვა, ჩვენ თქვენ გაგანთავისუფლებთ - მიმათა რაჰიომ მძევლებს, რომლებმაც ერთმანეთს გაოგნებულებმა გადახედეს. - აი თქვენი პარაშუტები - მიუთითა რაჰიომ ჟილეტებზე, მის სიტყვებს მგზავრების გახარებული შეძახილები მოჰყვა.
- ძალიან ვწუხვარ რაც მოხდა - ებოდიშებოდა კაჰიო მგზავრებს და ჟილეტის მორგებაში თავადაც ეხმარებოდა. გარედან გემზე ქარის ხმა აღწევდა. უცებ ტურბულენტურ ზონაში გავლის გამო ტობისაჩიმარუ მკვეთრად შეირყა, მაგრამ მგზავრები იმდენად იყვნენ გახარებულები რომ ეს კოშმარი მთავრდებოდა- ისე, რომ ეჭვიც კი არავის არაფერზე აუღია, ჟილეტების მოსარგებად ერთმანეთს მიაწყდნენ.
- პანიკა საჭირო არაა, ჯილეტების საკმარისადაა, ყველას ეყოფა. - შეუძახა რაჰიომ მგზავრებს.
მაგრამ კაკაშის ინტუიცია კარნახობდა რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო- "რატომ გადაწყვიტა ასე მოულოდნელად რაჰიომ მგზავრების განთავისუფლება?! თუმცა კაჰიო როგორც ჩანს გულწრფელია"- ფიქრობდა კაკაში და თან კაჰიოს აკვირდებოდა რომელიც მგზავრებს ეხმარებოდა.
- ჟილეტი ყველამ ჩაიცვით? - იკითხა რაჰიომ - როგორც კი გადახტებით მკერდზე მოთავსებული რიჩაგი მოქაჩეთ და პარაშუტი მაშინვე გაიხსნება. 
კაჰიომ ხელი გაიშვირა და ყინული რომელიც ხვრელს ახშობდა გაქრა. გარეთ ძლიერი ქარი ქროდა. მგზავრებს მღელვარება დაეტყოთ. მტრის შინობებმა მათ ხელი ჩაავლეს და ერთი-მეორეს მიყოლებით ისინი გემიდან გადახტნენ. 
- ქარის სიჩქარე რამდენია? - შეეკითხა რაჰიო ერთ-ერთ თავის ხელქვეითს.- სადაც საჭიროა იქ თუ დაეშვებიან მგზავრები?
კაკაში მათ თვალს არ აშორებდა და დაჟინებით აკვირდებოდა. -"რატომ გაანთავისუფლეს მძევლები? რატომ ახლა?" -მან ფანჯარაში გაიხედა სადაც რუხი საწვიმარი ღრუბლები მოჩანდა -"ასე რატომ დაინტერესდა რაჰიო მგზავრების დაშვების წერტილით?... ო, არა!..."- მომენტალურად კაკაშის უსიამოვნოდ შეაჟრჟოლა -"როდესაც ყუთები გამოქონდათ, მაშინ კინაღამ გაუვარდათ და ამან ძლიერ ააღელვათ..." - და კაკაში ერთბაშად მიხვდა რაჰიო რასაც გეგმავდა.
 
მეორე ნაწილი
 
გვ. 11-12
კაკაში გაუცნობიერებლად გამოვიდა ჩრდილიდან და მგზავრებს დაუყვირა:
- შეჩერდით, ჟილეტები არ ჩაიცვათ! 
რაჰიო გაოგნებული ადევნებდა თვალს კაკაშის და შეღონებულმა შესძახა: 
- ისევ შენ? იქ რა ჯანდაბას აკეთებდი?!
- აობიკო ჟილეტებშია ჩადებული! - იღრიალა ისევ კაკაშიმ - ღრუბლების ტენიანობის ზემოქმედებით  ისინი მაშინვე აფეთქდება!
კაჰიოს შოკისგან თვალები გაუფართოვდა, ჯერ კაკაშის მიაშტერდა შემდეგ რაჰიოს და მზერა ისევ კაკაშიზე გადაიტანა. მგზავრებმა ჟილეტების სასწრაფოდ მოშორება დაიწყეს, მაგრამ  ვერ ახერხებდნენ. მათი შემხედვარე რაჰიომ გადაიხარხარა - უკვე ძალიან გვიანია. - და ქვეშევრდომებს იმ  მგზავრების შეპყრობა უბრძანა რომლებმაც გაქცევა სცადეს, შინობებმაც ერთი მეორეს მიყოლებით შეიპყრეს და გემიდან გადაყარეს. მათი განწირული ყვირილი იქამდე ისმოდა სანამ  არ გაუჩინარდნენ. რაჰიომ დაღვრემილმა შეხედა კაკაშის და იღრიალა - თქვენ რომ გარიო-სამა გაგენთავისუფლებინათ, ამ ყველაფერს თავიდან ავიცილებდით, ყველაფერზე პასუხისმგებლობა კონოჰას ეკისრება.
მისმა სიტყვებმა კაკაში აღაშფოთა, მტერი კი უცებ მისკენ გადმოხტა - ჰიოტონ: საიჰიოძუჩი! (ყინულის გამოშვება: ყინულის მსხვრეველი ურო!) - და რაჰიომ გამაგრებული მუშტებით შეუტია. კაკაშიმ კუნაი სწრაფად შეაგება, მაგრამ იმის გამო რომ ჩაკრას ვერ იყენებდა მისი სიჩქარე მაინც შეზღუდული იყო. კუნაით რაჰიო იძულებული გახდა გახსნილ პოზიციაში გადასულიყო, მაგრამ თავისი მუშტები ფოლადად გარდაქმნა და კაკაშის პირდაპირ მუცლის არეში დაარტყა.
- გაჰჰ! - დარტყმისგან კაკაში ჰაერში ავარდა და დარბაზის ბილოში გადავარდა, მაგრამ ამისდა მიუხედავად  დაუყოვნებლივ საბრძოლო პოზა მიიღო და შეტევა წამოიწყო. - შიდენ! (იასამნისფერი ელვა!) - და ისე რომ არც კი დაფიქრებულა შესაძლო სიკვდილზე, ძიუცუ გამოიყენა.
- რა?! - მოულოდნელობისგან შეკრთა რაჰიო.
ხმლებად ქცეული ელვა მთელ იატაკზე გავრცელდა, წამიც არ დაუკარგავს ჩაკრა მთელ სხეულში მიმოფანტა კაჰიოს ჯისარენჰიოს პროგრესირების შესაჩერებლად, მაგრამ ყინვა ნელა უკვე წელის არეში მიცოცავდა. რაჰიო სწრაფად გადახტა უკან, თუმცა კაკაშის მიზანი რაჰიო სულაც არ იყო. იასამნისფერმა ელვამ მგზავრებს დაარტყა და სხეულზე მიკრული მათი პარაშუტის ჟილეტები გადაჭრა.

გვ. 13-14
ეს კაკაშის მხრიდან ძალიან სარისკო იყო, თუ ის მიზანს სულ ოდნავ მაინც ააცილებდა აობიკო აფეთქდებოდა. ერთი მეორეს მიყოლებით ჟილეტის შესაკრავები ნაპერწკლებმა დაშალა. მგზავრებმა უკვე თავისუფლად შეძლეს  ჟილეტების მოშორება და გემის ხვრელს მოშორდნენ. კაკაშიმ ცალ მუხლზე ჩაიჩოქა, მძიმედ სუნთქვადა მაგრამ მაინც თვალს ადევნებდა შექმნილ სიტუაციას. მიუხედავა იმისა რომ ჩაკრა მხოლოდ ცოთატი გამოიყენა, მისი მარაგი მთლიანად ამოწურა, მაგრამ ფიქრობდა რომ შიდენის ერთხელ გამოყენებას კიდევ შეძლებდა, თუნდაც საკუთარი სიცოცხლის ფასად.
- როგორც ჩანს ეს ბოლო იყო, არა? - რაჰიო ბოროტად გაიკრიჭა და კაკაშის მუშტი მოუღერა. - ამ შეტევით კი ყველაფერი დასრულდება!
კაკაშის ფეხებში ძალა აღარ ჰქონდა რომ თითონაც დახვედროდა, მან ხელები თავის არეში წაიღო რათა მისი მუშტებისგან თავი დაეცვა, თუმცა რაჰიოს ძლიერ მუშტებს მასთან აღარ მოუღწევია, ის ყინულის ეშვებმა მოიგერია.
- [ ?! ] - კაკაში ერთბაშად გაოგნდა, თუმცა მასზე არანაკლებ გაოგნებული თავად რაჰიო იყო.
- რას აკეთებ კაჰიო?! - რაჰიომ გაბრაზებულმა იღრიალა - რატომ ერევი?! 
- ძმაო, რაც კაკაშიმ თქვა სიმართლეა? - კაჰიო ყინულივით ცივი მზერით, დაჟინებით მიაშტერდა რაჰიოს - ის ჟილეტები... აობიკოთი იყო სავსე?
- და-დამშვიდდი... კაჰიო - რაჰიოს ხმაში აღელვება დაეტყო და სრულიად დაიბნა - მე... ზოგიერთი რამ კი დაგიმალე... ჩე-ჩემი ბრალია... მაგრამ ეს გარიო-სამას გადასარჩენად... 
კაჰიოს თვალებიდან ცრემლი ჩამოუგორდა.
- [ ...?! ] - დარბაზში სამარისებული სიჩუმე ჩამოწვა. თითქოს ყველას ხმა ამ მწარე ცრემლებმა დაატყვევა. კაჰიოს ცრელები ჩამოუგორდა, ჰაერშივე გაიყინა და როცა იატაკზე დაეცა... ცრემლები მინასავით დაიმსხვა. თითოეული ასეთი ნამსხვრევისგან თითქოს მიწაში ჩარგული თესლიდან ნაყოფი აღმოცენდა, ისე ამოიზარდა ყინულის ეშვები, რომლებიც ზომაში უფრო და უფრო იზრდებიდა და კაკაშის დაესხნენ თავს.
- [ ! ] - კაკაში უცებ იატაკზე გაწვა და მჭრელი ლოლუა მხოლოდ ოდნავ გაედო, ამის შემდეგ კაჰიომ უფრო გააქტიურა თავისი ტექნიკა, ეშვები გველებივით დაიგრიხა და კაკაშის ყველა მხრიდან მიესია.

გვ. 15-16
კაკაში გასაქცევად კედელზე გადახტა და კედელი ლოლუამ მაშინვე გაანადგურა, როგორც კი კაკაში ჰაერში ახტა, ლოლუა მომენტალურად ჭერს შეესო. კაკაშიმ დარჩენილი ჩაკრები მარჯვენა ხელში მოიგროვა და კაჰიოს მიმართულებთ გადმოხტა - შიდენ! - იმევე წამს იგრძნო, რომ მოუსვენრობამ შეიპყრო, რადგან კაჰიოზე შიდენის გამოყენებას ცდილობდა. მისი სხეულიც სრულად არ გაყინულა და ბუნდოვნად მიხვდა რაც მოხდა, თან შენიშნა რომ კაჰიომ თვალები დახუჭა. 
სისხლის წყურვილი და გაბრაზება კაკაშის ელვასთან ერთად გაქრა და მან კაჰიოს სახიდან სულ რაღაც 2 სანტიმეტრში შეაჩერა თავისი ძიუცუ.
- რატომ არ დამარტყი?
- რაც გააკეთე იმის გამო. რატომ გაფანტე ჯისარენჰიო ჩემზე? უფრო მეტიც, მიზანმიმართულად ისე რატომ შემომიტიე რომ თან ამცდენოდა? - მან პაუზა გააკეთა და შემდეგ განაგრძო - გინდა რომ მე მოგკლა?
კაჰიომ ნელ-ნელა გაახილა თვალები, სახეზე აღარ ჰქონდა მკაცრი შინობის გამომეტყველება, ეს უფრო ის სახე იყო როგორიც მაშინ ჰქონდა, როცა ისინი პირველად შეხვდნენ ერთმანეთს... მაშინ როცა ვითომდა შებარბაცდა და თავისი ძიუცუ კაკაშიზე გააქტიურა. ამჯერად კი მისი გამომეტყველებით (რომელიც ღრმა მწუხარებას გამოხატავდა) სრულიად თავგზააბნეულ კაკაშის რაიმეს სათქმელად სიტყვები არ ეყო.
- მე მთელი ეს დრო... შენს სიტყვებზე ვფიქრობდი - კაჰიოს თვალებს კულულები უფარავდა, ხმა უთრთოდა - შენ თქვი: "როდესაც ორი "სამართლიანი" მხარე ერთმანეთს დაუპირისპირდეპა, ერთი მხარე ყოველთვის "მტერს" წარმოადგენს რომელის სხვის სიცოცხლეს ხელყოფს." და მე... ერთადერთი რისი გაკეთებაც მინდოდა... იმ დროს ტალღების ქვეყანაში ადამიანები ცოტათი უფრო ადამიანურები რომ ყოფილიყვნენ... შესაძლოა ჩემი ვაჟი არ მომკვდარიყო.
კაკაში დუმდა, კაჰიო კი განაგრძობდა - მაგრამ ახლა... მე იგივეს ვაკეთებ რასაც ის ადამიანები ვინც ყველაზე მეტად მძულს... ასე, რომ... - მაგრამ მისი სიტყვები დაუსრულებელი დარჩა, რადგან ტობისაჩიმარუს კორპუსი ტურბულენტური ზონის გამო ძლიერად შეირყა, უკანასკნელ მავთული რაზეც ჭაღი იყო დამაგრებლი გაწყდა და ჭაღი იმ ხის ყუთს დაეცა ზევიდან სადაც ჟილეტები ეწყო. გაისმა ძლიერი აფეთქების ხმა და ცეცხლის ალი მომენტალურად გავრცელდა დარბაზში. აფეთქებამ გემზე უზარმაზარი ხვრელი წარმოქნა.

გვ. 17-18
ამის გამო მტრის რამდენიმე შინობი გემიდან გადავარდა, გონდოლამ საშინელი ხმა გაიღო და შუაზე გაიხსნა, სასადილო დარბაზი მკვეთრად გადაიხარა და ჭერი მოწყდა. 
- ყველანი კიჩოსკენ - დაუყვირა კაკაშიმ მგზავრებს, მაგრამ მგზავრები დახრილ იატაკზე მისრიალებდნენ.
- ჰიოტონ: ჯისარენჰიო! - კაჰიომ ყინულის ლოლუები წარმოქმნა, რომ ცეცხლი გაენეიტრალებინა, მაგრა ქარი ცეცხლს უფრო აგიზგიზებდა. უცებ ცეცხლი ბოძივით აღიმართა ჭერში და საჰაერო ბუშტის ქვედა ნაწილს მოედო. კაჰიომ ჯისარენჰიოთი ცეცხლს უკან დაახევინა და მისი შემდგომი გავრცელების თავიდან აცილების მიზნით საჰაერო ბუშტი ყინულით დაფარა და კაკაშის გახედა, რომელსაც ამ დროს მგზავრები სამზარეულოსკენ მიყავდა - წინ იარეთ და გემის კიჩოს მიაღწევთ!
პილოტის კაბინიდან პილოტების კანწირული ხმა ისმოდა, ისინი იქაურობის დატოვებას ცდილობდნენ. 
- გონდოლა ვარდება! - უთხრეს პილოტებმა კაკაშის. კაკაშიმ მათ ხელი წაავლო და ზურგიდან სამზარეულოსკენ უბიძგა. 
- უნდა ვიჩქაროთ! - ამ დროს კი კაკაშიმ თვალი მოჰკრა რაჰიოს რომელიც გარბოდა, მაგრამ იატაკი ჩაინგრა და ისიც დაეცა. დამტვრეული როიალი გადასრიალდა და თან რამდენიმე მტრის შინობიც გადაიყოლა.
- მოდი რაჰიო! - კაკაში იატაკზე გაწვა და ხელი გაუწოდა - ხელზე მომეჭიდე!
რაჰოს გაოცებისგან თვალები გაუფართოვდა - ჩქარა! - იყვირა კაკაშიმ - ნუ ყოვნდები!
როცა რაჰიო კაკაშის ხელშე ჩაეჭიდა თითქმის მაშინვე იატაკი კიდევ უფრო მკვეთრად გადაიხარა და რაჰიოს სხეული ჰაერში გამოკიდებული აღმოჩნდა.
- ...აუხ! - მოტეხილმა თითმა ახლაღა შეახსენა თავი, ხელში რომლითაც რაჰიოს იჭერდა მწვავე ტკივილის ტალღამ დაუარა.

გვ. 19-20
კაკაშის ძალა აღარ ჰყოფნიდა მის დასაჭერად, მაგრამ მიუხედავად ამისა კბილების ღრჭიალით მთელი დარჩენილი ძალით შეეცადა რაჰიოს გადარჩენას.
- რ-რატომ? - თქვა რაჰიომ - რატომ ეხმარები... შენს მტერს...?
- მესმის... რასაც გრძნობს თქვენი ჯგუფი - კაკაშიმ მკლავში ძალა მოიკრიბა - თუმცა რომც დაუშვათ, რომ თქვენი სიმართლის, თქვენი იდეალების დასაცავად ყველაფრის გაკეთება შეგიძლიათ... თქვენი ასეთი შეხედულებები მაინც უაზრობაა...
- [ ! ]
- თუ გსურთ რომ სამყარო შეცვალოთ... არ აქვს მნიშვნელობა რა ხდება, არც იმას აქვს მნიშვნელობა რამდენად იტანჯებით, თქვენ თქვენს ქმედებებში მაინც მართალი უნდა იყოთ.
რაჰიოს თვალები გაუფართოვდა - ძმაო! - კაჰიომ შეძლო ცეცხლის შეკავება და ახლა დახრილ იატაკზე მიიწევდა, მაგრამ უკვე დაგვიანებული იყო. როცა კაჰიო სხეულით გადაიხარა და თავის ძმას მკლავზე ჩაეჭიდა, გემის ძირი დარტყმისგან ძლიერად შეირყა, რაჰიოს კაკაშისგან ხელი გაუსხლტა და გადავარდა, მისი სახის საბოლოო გამომეტყველებაზე კი თითქოს იკითხებოდა: "ასეთი რამ რატომ მოხდა?!"
- ძმაო!
- რაჰიო!
მეტი მათ არაფრის გაკეთება აღარ შეეძლოთ. მიზიდულობის ძალით ყველაფერი ქვევით მიექანებოდა.
- ჰატაკე კაკაში... - ისე რომ თან ქვევით მიექანებოდა დაუძახა რაჰიომ, სახის გამომეტყველება თითქოს შერბილებოდა კიდეც - შენი მსგავსი შინობები კიდევ არსებობენ?
კაკაში ატირებულ კაჰიოს მოეხვია, გულში ჩაიკრა და ბეწვზე მოასწრო სამზარეულოში შევარდნილიყო. ერთი წამის შემდეგ გონდოლას მარჯვენა ნახევარი მოწყდა - ტობისაჩიმარუს ერთი ნაწილი მთლიანად გამოეყო და ქვევით ჩავარდა.  
(მეთერთმეტე თავის დასასრული)
 
თარგმანი: Konan
წყარო: AnimeTV.Ge

ავტორი: Konan | ნახვები: 910
ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.
©2016 AnimeTV
დიზაინი შეძენილია და დარედაქტირებული Animetv.GE-სთის.